Վերջին մի քանի օրվա ընթացքում Ստեփանակերտում մի քանի անգամ հնչել են մեղադրանքներ
այն արտասահմանյան կազմակերպությունների հանդեպ, որոնք ծրագրեր են ֆինանսավորում
Ղարաբաղում: Ընդ որում, մեղադրանքներ հնչում են եւ պատգամավորների, եւ ԱԳՆ
աշխատակիցների կողմից: Հիմնական մեղադրանքը` Ղարաբաղի հասարակական
կազմակերպությունները, համաձայնվելով մասնակցել համատեղ նախագծերին, նպաստում են
հակամարտության ձեւաչափի` միջհամայնքայինի վերածմանը: Իբր, հիմա ամեն ինչ լավ է
բանակցային գործընթացում, Ղարաբաղը լիիրավ կողմ է, բայց հասարակական
կազմակերպությունները ուզում են անպայման ամեն ինչի խանգարել:

Այս հարցը բարձրացվել է «Ազատ Հայրենիք» կուսակցության կողմից կազմակերպված` նավթի
գործոնին վերաբերող «Կլոր աեղանի» ժամանակ: Այնպիսի թվեր են հնչեցվել, որ
հասարակական կազմակերպություններն էլ են զարմացել: ԱԳՆ ներկայացուցչի խոսքերով,
Բրիտանիայի կառավարությունը 3.5 մլն ֆունտ սթեռլինգ է հատկացրել հայերի եւ
ադրբեջանցիների հաշտեցման նպատակով: Թե ահռելի այդ գումարը, թե Ռուսաստանի
ստալինյան փորձը, թե պարզապես քավության նոխազ գտնելու ցանկությունը այնպես է
ուրախացրել որոշ մարդկանց, որ նրանք սկսել են խոսել «ժողովրդի թշնամիների» մասին:

Ըստ մեր տեղեկությունների, գումար իրոք տրամադրվել է բրիտանական կառավարության
կողմից: Ավելին, ստեղծվել է 4 միջազգային կազմակերպություններից կազմված
կոնսորցիում: Հայաստանի, Ադրբեջանի եւ Ղարաբաղի իշխանությունները համաձայնություն
են տվել կոնսորցիումի գործունեությանը իրենց երկրներում: Ընդ որում, ըստ պայմանի,
այդ գումարի զգալի մասը պետք է մնա ֆինանսավորող երկրում, իսկ մնացածը բաժանվի
Ադրբեջանի, Հայաստանի եւ, մի քիչ` Ղարաբաղի միջեւ:

Անցել է մի քանի տարի: Կոնսորցիումի մեջ ընդգրկված LINKS կազմակերպությունը, որը
պետք է զբաղվեր խորհրդարանական կապերի հաստատմամբ, մինչ այսօր անց է կացրել 2-3
հանդիպում, այն էլ` առանց Ղարաբաղի պատգամավորների: «Միջազգային ահազանգ»
կազմակերպության աջակցությամբ ֆինանսավորվել է երեք երկրներում Ռեսուրս կենտրոնների
բացումը, որոնք տեղեկատվական եւ կազմակերպչական աշխատանք են տանում: Ղարաբաղի
Ռեսուրս կենտրոնի շրջանակներում դեռ ոչ մի ծրագիր չի ֆինանսավորվել: Անցյալ տարի
նույն կազմակերպությունը «փոքր» գրանտներ է տրամադրել 8 ղարաբաղյան
կազմակերպությունների, որոնք հիմնականում անց են կացրել հարցումներ եւ
քննարկումներ:

«Հաշտության պաշարներ» կազմակերպությունը հենց սկզբից ֆինանսավորել է «Դեմո»
հանրային թերթը, որը Ղարաբաղում միակ թերթն է, որի էջերում հրապարակվում է Ղարաբաղի
հասարակության դիրքորոշումը կարգավորման գործում /բրիտանացիները նման դիրքորոշումը
ծայրահեղական են համարում/: Այդ կազմակերպությունը ֆինանսավորում է նաեւ
«Աուդիոծրագրեր» ծրագիրը, որի շրջանակներում հավաքվում եւ ռադիոյով հեռարձակվում են
շարքային մարդկանց պատմություններ: Կոնսորցիումի չորրոդ անդամը` Կաթոլիկ օգնության
միությունը, առ այսօր Ղարաբաղ չի եկել:

Բացի կոնսորցիումից, ոչ մի արտասահմանյան կազմակերպություն Ղարաբաղին գրանտներ չի
տրամադրում: Եւ իշխանությունները, եւ ՀԿ-ներն անընդհատ խոսում էին այն մասին, որ
ԼՂՀ չճանաչվածությունը չի կարող միջազգային գրանտներ չտրամադրելու պատճառ լինել:
Ավելին, եթե քաղաքական ասպարեզում բանակցությունները միանշանակ վարվում էին
«միջհամայնքային» սկզբունքով, ապա հասարակական ոլորտում ցանկացած ծրագրում Ղարաբաղը
հանդես է գալիս որպես լիիրավ կողմ: Եթե այդ պայմանը չի պահպանվում, ղարաբաղյան
կազմակերպությունները հրաժարվում են նման ծրագրերից:

Պարզ է, որ բրիտանական կազմակերպությունները իրենց նպատակներն են հետապնդում: Բայց
ո՞վ է ապացուցել, որ այդ նպատակները այսօր հակասում են մեր նպատակներին: Ո՞վ է
ապացուցել, որ բրիտանական ծրագրերի շրջանակներում որեւէ կազմակերպություն
հակազգային գործ է արել:

Հասարակական կազմակերպությունները գտնում են, որ դա վտանգավոր միտում է: Ավելին,
ինչ-որ մեկը փորձում է ուրիշի վրա բարդել սեփական մեղքերը: Եւ եթե այդ մեղքերը
վերաբերում են Ղարաբաղի ճակատագրին, կարեւոր չէ, ով է մեղավոր, կարեւոր է` ինչ
մեղքեր են: Գուցե դա՞ պարզվի: